محمد محمدی کلهر معروف به صید خان فرزند کدخدا میرزا از تیره کل کل چالانچی و ایل بانسیری می باشد. او برادر کوچک اما پر آوازه حاج خانبابا محمدی بود که همراه برادر بزرگتر خود به امله گیلانغرب مهاجرت نمودند. تحصیلات ششم ابتدایی را در مدرسه کورش کبیر گیلانغرب به پایان رساند به نقل از اساتید وی صید خان شخصیتی نا آرام بود ، کمتر سخن می گفت و همواره خنده هایش پنهانی بود و به انجام ریسک هایی دست می زد که کمتر دوستانش قادر به انجام آن بودند ، بسیار خوش خط و طرز پوشش لباسش با دیگر نوجوانان و دوستانش متفاوت بود همیشه پوشش او را لباس هایی تشکیل می داد که مرتب بوسیله قاچاقچیان کالا از عراق وارد ایران می شدند و کمتر کسی قادر به تهیه آنها بود. هر گاه از او هویت ایلیش را جویا می شدیم بیدرنگ جواب می داد: بانسیری – ایوان. با تمام جوانان سر کش خالدی مرتب درگیر بود اما در عین حال بسیار حق شناس و به شدت از ناحقی پرهیز می کرد. با اندکی تامل می توان پی برد در حال تبدیل شدن به یک شخصیت اجتماعی پر آوازه بود. وی سوارکاری شجاع و ماهر بود ، به نحوی که به گفته سوارانی چون ابراهیم بسه (کرگا) و شاه بندر الماسی که در آن زمان به حمل قاچاق از عراق به ایران اشتغال داشتند صید خان آشنایی کامل با تمامی راههای سواره رو بین ایران و عراق داشت. به نقل از یدالله لباف از قهرمانان کرمانشاه صید خان از نوجوانی هفت تیر همراه خود حمل می کرد. با تشکیل ایل ایوانی مقیم گیلانغرب همواره عده ای در رکاب وی بودند و هر جا که می رفت او را مشایعت می کردند ، صید خان جرات خارق العاده ای داشت ، شب را مونس و صدای پای اسب را آهنگ آرامش برای خود می دانست. کالاهای وارد شده از عراق توسط سواران کاروان براردرش بوسیله اتومبیل با شجاعت تمام از پاسگاههای ژاندارمری عبور داده می شد. فرماندهان کلیه پاسگاههای غرب کشور با نام صید خان آشنا بودند و اغلب با او کنار می آمدند چرا که در غیر این صورت بازنده بودند در سال 1350 جلوی چشمان عابرین ، فرمانده پاسگاه قلاجه را زیر گرفت و علیشاه خان داودیان که ناظر این حرکت صید خان بود وی را تحسین می کرد و مادران بسیاری بخاطر شجاعتش نام فرزندان خود را صید خان نهادند. صید خان محبوبیت اجتماعی گسترده ای پیدا کرده بود ، بارها مورد تعقیب نیروهای ساواک و ژاندارمری قرار گرفت. گلوله ای که در سال 1344 هنگام حمل کالای قاچاق به پایش اصابت کرد وی را متوقف نکرد. مردم گیلانغرب هنوز ضربات سیلی را که به گوش دادستان وقت قصر شیرین در سال 1356 وارد کرد را به خوبی به یاد دارند و سالها پیش از این در یک درگیری فرمانده پاسگاه گیلانغرب سروان "شاه در" و تمام مامورین ژاندارمری را خلع سلاح کرده بود. از جوانان زمان خود در ایل کلهر هیچ کس حاضر به رویارویی با صید خان نبود ، از نفوذ خود در میان مردم در انتخابات های محلی گیلانغرب اعمال نفوذ می کرد و فرد منتخب وی نیز برگزیده می شد. بارزترین آن حمایت حاج خانبابا محمدی و ایشان از انتخابات غلامرضا خان اعظمی فرزند علی آقا خان اعظمی به عنوان آخرین نماینده کلهر بود که همین قضیه شاید بیشتر باعث حسادت و کینه خسرو خان قبادیان و برخی مردم خالدی از صید خان بود. به گفته جهانبخش خان اعظمی فرزند علی آقا خان اعظمی مامورین ساواک همواره صید خان را زیر نظر خود داشتند. ایشان از انگشت نما افرادی بود که در مسافرت های مقامات دربار زیر کنترل نامحسوس ساواک و ارتش شاهنشاهی بود. وی از باران گلوله کمین ژاندارمری در ماهیدشت در سال 1345 جان سالم به در برد و خودروش را به کرمانشاه به گاراژ اسد الله لباف رساند. زنده یاد بهروز کاویانی از همسفران ایشان در مسافرت به آلمان چنین تعریف می کرد که: "به پیشنهاد صید خان در سال 1355 عازم سفر به ترکیه سپس رومانی و از آنجا به آلمان شدیم این اولین مسافرت من به خارج از کشور بود در بین راه صید خان را بسیار دست و دل باز و متعصب یافتم او در آغاز رسیدن به آلمان اقدام به خرید سه دستگاه ماشین سنگین و یک دستگاه BMW نمود. ماشینهای سنگین را در بندر هامبورگ به قصد پهلو گیری در بندر خرمشهر روی عرشه کشتی گذاشت و خود رانندگی سواری را طبق نقشه ای که در اختیار داشت به عهده گرفت و پس از چهارده روز با عبور از چند کشور به ایران رسیدیم."

صید خان و یدالله لباف در سال 1346 بدنبال کشف محموله قاچاق اشرف پهلوی و دایی قاسم همدانی تحت تعقیب قرار گرفتند چنانکه ساواک قصد داشت محموله قاچاق کشف شده را به آنها نسبت دهد اما آن ها از توطئه ساواک با خبر شدند و از کشور خارج و در خانقین در منزل عبدالله بیگ دلو پنهان شدند. به وسیله شرطه خانقین و با گزارش استخبارات عراق دستگیر و بلافاصله به زندان نبره سلمان در استان سماوه عراق منتقل می شوند که به شکل بسیار معجزه آسایی توسط حاج خانبابا و حاج جلیل بیگ دلو با ربودن اسناد کنسولگری انگلیس در خانقین و معاوضه آنها در مقابل آزادی صید خان و یدالله ، ایشان را از بند زندان رهانیدند. خلاصه بدنبال آغاز انقلاب اسلامی در سال 1357 به خواست خسرو خان قبادیان و جهت رفع شر از سر مردم ایوان مقیم در گیلانغرب ، به همراه سالار اقبال باجناق خسرو خان داوطلب انتقال بخشی از اموال هویدا از تهران به کرمانشاه شد و با شجاعت تمام این کار را نیز انجام داد هر چند که سالار اقبال سر قول خود نماند و بدنبال آن افرادی برای کشتن ایشان داوطلب شدند. شلیک مستقیم گلوله به طرف صید خان باعث قتل محمدرضا اعظمی نوه علی آقا خان اعظمی گردید. این سومین باری بود که صید خان محمدی از شلیک گلوله مستقیم جان سالم بدر برده بود او از اعضای کمیته انقلاب اسلامی گیلانغرب جهت تامین امنیت شهر گیلانغرب بود. رفاقت شدیدش با دوستان شفیقی همچون غلامرضا خان اعظمی ، علی قلی خان احمدی ، علیشاه فرامرزی و غلامرضا فرامرزی در تمام متون و خاطرات ایشان مشهود است. در پنجم مرداد ماه 1358 در حالی که در منزل شخصی خود مشغول پذیرایی از مهمانانی بود که قصد جانش را کرده بودند مورد هدف گلوله قرار گرفت و بشدت مجروح شد اما گویی باز هم قصد تسلیم شدن نداشت. ولی سرانجام در بیمارستان بسیج کرمانشاه درگذشت با مرگ صید خان محمدی و انتشار اخبار آن بوسیله رادیو بی بی سی و اخبار سراسری خبرگزاری پارس ، استان کرمانشاه و ایل کلهر به شدت تکان خورد بدین ترتیب فصلی دیگر از تاریخ سیاسی ایل کلهر ورق خورد صید خان آخرین جنگ سالار مقتدر ایل کلهر بود. در متون آینده بیشتر در مورد صید خان خواهیم گفت صید خان در وصیت نامه خود چنین نوشته است:

"هر کسی از خطر بهراسد زندگی را می بازد و عکس این عمل رمز جاودانگی خواهد بود."

علي آقا خان اعظمي فرزند علي پدرش پيش از اين از منطقه سرتنگ ايوان مهاجرت نموده و در ميان طايفه شيرگه از ايل خالدي ساكن مي شود بر اساس تحقيقات و نوشته هاي مورخين ، اعظمي در ابتداي ظهورش از تفنگچيان و سواران ذبده قشون داوود خان امير اعظم و از معتمدين علي اكبر خان فرزند ارشد داوود خان بود و در جنگ هاي بسياري در ركاب ديگر سرداران ايل كلهر جنگيد. از جمله مي توان به جنگ نوبران ، جنگ چمچمال ، نبرد با ايلات بختياري و سركوب اشرار متجاوز عرب در سرحدات ايران نام برد. سياست ، درايت و شجاعت ايشان در ميان سرداران ايل كلهر كم نظير است و شايد همين وي‍‍ژگي ها باعث رشد ايشان تا صدارت كلهر گرديد از دروازه هاي ورودي ايران از مرز خانقين و مندلي تا كرمانشاه را در اختيار داشت تا جايي كه مردم روزگار وي اعظمي را رضا شاه دوم مي ناميدند و اعتماد و احترام ويژه ايشان نزد دربار به نوشته مورخيني چون محمد علي سلطاني زبانزد خاص و عام بود اما نويسندگان محلي به دلايلي كمتر به ايشان پرداختند و گاهاً شخصيت اسطوره اي ايشان را ناديده مي گيرند .ازديگر جنگ هايي كه به فرماندهي ايشان براي ساقط كردن حكومت ملوك الطوايفي پشتكوه انجام گرفت خلع اخرين والي پشتكوه ، علي قلي خان ابوقداره از قدرت بود كه به همراه ديگر سرداران ايل كلهر آن را با قدرت به انجام رسانيد.

كلهر ته جاگه ي دلير مرداني

سكه ي نيك نامي غرب ايراني

ها كو سرداران كو وه ن سراند

كو قوشن كيشيل وه نوبراند

هاكو اعظمي كو قبادياند

چو پي هات مهرابي كو داودياند

مرد سياست كو وه ضيغمد

كو صياديان كو صاحب جمد

كلهر اعظمي ها خاطراتد

سلطان مغرور گرمسيراتد

له سيا سياي هزار ئو باند

ها كو اكبر خان كو بريم خاند

ها كو داوديان كو مهرابيد

مشروطه خواهيل انقلابيد

كي ئي فراقه كردگه وه دوسد

چوه پي هات تيپ و توپ امير مخصوصد

كي رنگ نفاق نا له رخسارد

وه كو چي صي خان سپه سالارد

هاكو ميرزا خان مرد دربارد

چوه پي هات علي شاه كو شه سوارد

زمين بي نور خاك بي ثمر

ئه و سا جاي بزمو ئه لان جاي چمر

جاي ئه لس بنيش سرداران كلهر

زميند سمكو سواران كلهر